زنبورها را از شانه ی پنجره تکانده ام

حالا

باید فکری بکنی

برای کوهستانی که

توی اتاقم ریخته است...

از مجموعه ی در دست انتشار

عشقي كه وارونه مي شود

عجيب نيست...

گاهي

كوچكترين كادوي تولد

بزرگترين بهانه ي خداحافظي ست...

شمع ها را فوت كن !

اين گل سرخ

نماد خنجري ست كه آرام در صورت ات فرو مي كنم

تا سيرت ات بر ملا شود

و فاصله اي از صورت ات تا سيرت ات نماند

...

بادکنک های تو خالي را فوت مي كنم

بادکنک هاي تو خالي

قدرت پرواز دارند

مثل دشنه اي كه من در ذهنم ساخته ام

تا قلبت را بشكافم

و توي كيك بكارم

و قلبت رشد كند

درختي از تو برويد

درختي كه ،  به زبان پرنده ها مسلط است

بادکنک ها را

تو خالي نمي بيند

بادکنک هاي تو خالي

قدرت پرواز دارند...

صدايشان در هوا مي ماند!

وقتي كه كادوهاي تولدت

خطوط پيشاني ات را به عصر دايناسور مي برد

شمع ها را فوت كن !

زمان دارد دست های ما را رو می کند

زمان دارد از كنار شمع ها مي گذرد

زمان دارد با زبان پرنده ها عجين مي شود

...

تو شمع ها را فوت كن!

من بادکنک ها را فوت مي كنم

...

 یک تیر..........................سه نشان

درياي گنديده مرداب مي شود...

................................................................................

بنا به دلایلی شعر این قسمت را حذف کردم

سکوت

.

.

. 

"بوسه ای برای خداحافظی "

می بوسمت

آن گونه که با تکان جلبکی در خونت       بارور شوم

"هیچ گناهی لذت بخش تر از این نیست"

شب بویی باشم دراعماق رویایت

از ذرات ریزم عبور که می کنی    هر بار

جوانه بزنم در استخوانت

انگار صیدی به تور ماهی گیر،

یا زنده ای که تازه می میرد و قاطی مرده هایی می شود که تشنه اند

بسترم سرشار است / از شبی یشمی

و مویرگ هایم

گذرگاه پرستویی مهاجر است

رویارویی با این حس

امنیت سیب های سرخ را توی سبد به هم می ریزد

" آغوش است و سکوت و دوست دوست داشتن"

و نوازشی که سرخم می کند

به اعماق وجودم نفوذ می کنی

قله ای درون سینه ات فتح می کنم

قله ای مرطوب

"هیچ گناهی لذت بخش تر از این نیست"

.

.

.

می بوسمت

آن گونه که با تکان جلبکی در خونت     بارور شوم

( ازمجموعه ی در دست اتتشار)

     و بوی گورستان گرفته ام

     پادشاه مردگانی شده ام که زخمی اند/

      مسيح /مي ميرد و دستش نمي.................. رسد به آينه

      كرم هايي به گوشت و پوست و استخوانت هجوم مي اورند

         کوزه ای از دستم  

   « مثل قصري نيمه كاره رهايت مي كنم»

   شگفت انگيز

   نامهربان تر از ابرهايي كه روي گونه هايت به دنيا آمده اند

   يا جاده هايي كه با هيچ مسيري به رويا نمي رسند

   روياي انبوه تو...

   خيال مي كنم

   نگاهت در پس كوچه هاي پاييز جا مانده ،

   و چشم هايم بيهوده ،

   توي دنياي نيم وجبي گنجشك ها

   به سوي تو مي دوند

   به سوي اردي بهشت هايي كه تنم بوته ي ريحان بود

   و نيمه ي زيبايي ام

   پر از شرم زنانه اي ،

   كه اصيل در كنار سايه ات پير مي شود

   و جا ده ها دارند به ريل ها ختم مي شوند

   انگار قصري درون مه مي شكند

   و ريل ها براي بدرقه ام .......................................................................

^{_ورد زورث در يكي از شاهكارهاي خود به نام "خلوتگاه" ذهن تنهاي خود را در حال تفكر به تصوير مي‌كشد_}

^{حالا يك كماي روحي براي ذهن تو، امپراتوري عصيان است؛ يك عصيان بزرگ! دود سيگار و حكومت عجيب مه درون زير شيرواني تاريك، قيافه‌ات را شبيه مرده‌ها كرده. تو كه بنده‌ي سرخوردگي نبودي دختر!}

^{از ورد زورث كم نداري كه زياد داري...}

^{به جزيره‌ي متروك توهم خوش آمدي!!!}

^نترس!

^{اين قصر تاريك و محزون قرون وسطايي زياد هم دهشت انگيز به نظر نمي‌رسد.}

^{تپش‌هاي معكوس قلبت را از اين حس وحشي بتكاني بهتر است.}

^{"دريانورد فرتوت كالريج" فقط يك چكامه بود، همين و بس!}

^{فرعون اين قصر دو آناهيتا از تو بارور است.}

^{_پلك كه مي‌زند، ابليس‌هاي مقدس ديوار، از اساطير بلند ميشوند.}

^{واااااااااااي!}

^{چقدر شبيه بابا لنگ دراز خودم‌اند.}

^{بالاخره اومدي قهرمان پوسته‌ي من!}

^ببين_

^{اين ديوارها چقدر بعد فضا را گوگوشي كرده‌اند.}

^{انعكاس صدا را حس ميكني؟!}

^{پشت پشت پشت يك ديوار سنگي،}

^{دو تا}

^{دو تا}

^{دو تا}

^{دو تا پنجره اسيرند.}

^{دو تا خسته}

^{دو تا تنها}

^{يكي شون}

^{يكي شون}

^{يكي شون تو يكي شون من!}

^{كاش كي اين ديوار خراب شه}

^{من و تو}

^{من و تو من و}

^{من و تو با هم بميريم ...........}

^{_ خيس عرق شده بود. بابا نوئل‌اش را صدا مي‌زد...}

^{_ بابا از روح سفيدش با اسب پرنده‌اش بيرون پريد، نگاه مهرباني به چشم‌هاي وحشت‌زده‌اش كرد.}

^{زود باش دختر، سوار شو، وقت پرواز است.}

^{گسل‌هاي وجدان دهان باز كردند. چشم‌هايش را كه گشود هنوز سايه‌هاي سرگردان، مردمك‌هايش را نوازش مي‌كردند.}

^{هراسان صدا مي‌زد: بابا! بابا لنگ درازم!}

^{بابا لنگ دراز خودم!}

^{باباي خوبم}

^{منو ببخش كه دارم بي‌خبر برمي‌گردم به "بينوايان" ويكتور هوگو}

^{تو هم بهتره توهم منو از سرت بيرون بريزي، دليلش رو هم نپرس}

^{"من از سلاله‌ي درختانم/ تنفس هواي مانده ملولم مي‌كند"}

^{از همان جنس لطيف شيشه‌هاي سنگي‌ام.}

^{مشرق احساس من را مغربي تر ميكند}

^{آتش ماليده بر خاكستر دلتنگي‌ام.}

^{طيفم و پشت افق چسبيده‌ام از دوك ماه}

^{كار دستم مي‌دهد، مي‌دانم اين يكرنگي‌ام.}

^{كاش دين عشق را دستان من كامل كند}

^{آيه‌ي انجيلي‌ام، تورات‌هاي رنگي‌ام.}

^{سيب هندوي مرا حوا به يغما مي‌برد}

^{روح ابليس از خيال ميوه‌‌‌هاي ننگي‌ام.}

^{سايه‌ي عشق تو را اين پنجره پوشيده است}

^{اي عرض‌هاي تمام جوهر آونگي‌ام.}

^{اعتدال حادث‌ات را هارموني مي‌دهد}

^{قدمت عشق از سكوت ضربه‌ي آهنگي‌ام.}